BIG BAND - termin określający dużą orkiestrę, pierwotnie wykorzystywany w jazzie, obecnie również w muzyce rozrywkowej i tanecznej. W big bandzie występują prawie wszystkie najpopularniejsze instrumenty muzyki jazzowej, z podziałem na sekcje - instrumenty dęte blaszane, instrumenty dęte drewniane i sekcję rytmiczną (fortepian, gitara, kontrabas, perkusja). Rozwój big bandów nastąpił w jazzie w epoce swingu, a pierwsze big bandy swingowe kierowane były przez takich leaderów jak Jimmy Lunceford, Bennie Moten, Duke Ellington. Najsłynniejsze big bandy swingowe lat 30-tych i 40-tych to orkiestry Benny Goodmana. Artie Shawa. Counta Basiego. Dukea Ellingtona, Woody Hermana, a z grających muzykę taneczną - braci Dorsey i Glena Millera. Najsłynniejsi wokaliści stojący na pograniczu muzyki jazzowej i tanecznej związani byli z wieloma big bandami.
O wiele częściej niż małe zespoły big bandy akompaniowały takim wokalistom jak Frank Sinatra, Bing Crosby. czy Ella Fitzgerald. Okres największej sławy orkiestry typu big band przypadał na lata trzydzieste. W latach pięćdziesiątach z powodu trudności finansowych w jazzie zaczęła królować muzyka wykonywana przez dużo mniejsze zespoły typu combo. Z najsłynniejszych big bandów do dziś przetrwały jedynie orkiestry Dukea Ellingtona (po jego śmierci kierowany przez syna. Mercera). Counta Basiego i Woody Hermana. Popularność mody retro przyniosła w polowie lat 70-tych znów okres zainteresowania muzyką big bandową.
| |
|